Miguel Hernández, kartzelan gaixotasunez janda, Espaniako gerra zibil ostean hil zen poeta ospetsua. Besteak beste, sarri askotan erabili zuen nekazari-baserritarraren idaz-teknika zaigu hemen baliagarri: hitzen bata bestearen ondoren metatzearena, edo errepikatzearena. Halanola Las cárceles olerkian esklabuaren mentalitatea salatzen duenean:
Esos que sólo buscan abandonar su cárcel,
su rincón, su cadena, no la de los demás.
Y en cuanto lo consiguen, descienden pluma a pluma
enmohecen, se arrastran.
Olerkiaren arabera, elkartasunarekin da zapalkuntzari aurre egiteko bidea. Askatasunaren aldeko borrokarekin alegia. Ez baina askatasun indibidualarena (arestiko ahapaldian kondenatzen den egoismoarena), askatasun kolektiboarena baizik: herriaren askatasuna. Herriaren askatasuna helburu, ez dago gero gogoaren giltzapean ezartzerik.
Cierra las puertas, echa la aldaba, carcelero
Ata duro a ese hombre: no le atarás el alma.
Son muchas llaves, muchos cerrojos, injusticias:
No le atarás el alma
…bai baina, Lauaxetak egiten duen gisa, mugagabeko askatasun infinitoaren eremura azken baliabidez bideratzerik
Gaztea nozu bizitz onetan
Ta ez yatan falta gauzarik,
Jauna gogorra aldi onetan
Iges eitea lurretik.
Ezpedi egin neure oldea
Zeure naia, bai, ostera.
Gogoa bijoa zeru argira
Gorputza lur ilunera.
