Julia Kristevaren hitzetan, hizkuntz ezberdinen artean kokatuta dagoelarik, arrotzak erregistro egokien erabilera taiuzkoa ezin du behar bezala menperatu. Sarri askotan, biraoen lizunkeria eta tankera landuenak, entzulearen harridurarako bat datoz, nahas-mahas. Arrotzaren hitzek, areago, hutsunean zirkulatzen dute, aluzinazioak bezala. Bere gorputza eta grinen kanpo deserrotuta egonik, arrotzak mundu mamutsua modukoa-edo (monde fantomatique) biztantzen du.
Arrotzaren ahotsa, ondorioz, poliglotaren isiltasunean babesten ez bada, erretorika hutsaren indarrean da oinarritzen. Arrotzaren hizkuntza, formalismabsolutuaren emaitza da, sofistikazio handi-puztuarena, artifiziala: algebra eta solfeoa bezalakoa. Hizkuntza bat gehi bizpahiru latinezko dialekto eta, hala ere, bat ere hitz egiten ez dituen euskaradun-zahar zahar samar honena barne.
Hortaz: idazle erbesteratu zatikatuaren pentsamendu eta sentimenduak subkontzientean ez omen direnez bizi, ikasteko dugun guziaren er-reprodukzioak sortzearekin kontentatzen gara, nekez innobazioak. Edward W. Saidek dioen bezala: Atzerriratua jarraitzale mimikoa da.
